از رمز روایت تا مرز حقیقت
مهدی قربانی، مدرس دانشگاه فرهنگیان
پردیس شهید بهشتی خراسان رضوی
در این عصر از آشوبهٔ رسانهای، که مدام غبارِ تحریف را از بیابان آگاهی بر چهرهٔ حقیقت مینشاند و رسانههای نوین نیز سنگرهای سستِ دروغ را میآرایند، اکنون دانشگاه بر آستانهٔ یک دو راهیِ تاریخی ایستاده است: روایتگری ناظر یا صانع حقایق؟
جنگ، دیگر آتش و آهن نیست؛ جنگی است نرم، جنگی از جنسِ کلمه و تصویر. آنجا که آنها واژهها را تیغِ فریب میسازند، ما باید واژه را سپرِ حقیقت و نیزهٔ آگاهی کنیم. دانشگاه، نه دژی منفعل که کارگاهی زایا باید باشد، کارگاهی که در آن نه تنها آگاهانِ تشخیصِ دروغ، که هنرمندانِ آفرینشِ حقیقت پرورش مییابند.
باید از حصارِ نقدِ دیگران به باغِ ابداعِ خویش درآییم. کارگاههای روایتسازی، محفلی شود برای زادنِ متنهایی که از عمق برآیند و بر ذهن بنشینند. معلمانِ فردا، نه مقلدانِ غامض، که خالقانِ حیات کلام باشند؛ کلامی که هم سنگین باشد از متانتِ حقیقت و هم سبکبال از ظرافتِ بیان.
این است نقشِ حقیقیِ دانشگاه در این سپیدهٔ گرگ و میشی: آنکه شمعِ آگاهی را نه در برابرِ باد، که در دستهای نسیمسازِ روایتگرانش بسپارد، تا نور، نه نقطهای، که خطی شود روشن در گسترهٔ این شبِ رسانهزده.