[[{"content_id":294322,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"شهروند مسئول کسی است که حتی در دشوارترین روزها، تلاش می کند سهمی هرچند کوچک در بهتر شدن حال جامعه داشته باشد","content_rtitr":"","content_short_title":"","content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"محمد شفیعی، عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخدای متعال در قرآن کریم می&zwnj;فرماید: &laquo;وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى&raquo; (در کارهای نیک و پرهیزگاری با یکدیگر همکاری کنید) ـ سوره مائده، آیه ۲ \r\n\r\nزندگی ملت ها نیز همچون زندگی انسان&zwnj;هاست؛ روزهایی دارد آرام و روشن، و روزهایی که سایه نگرانی و سختی بر آسمان آن می&zwnj;نشیند. در روزهای آرام، همه چیز عادی می&zwnj;گذرد و کمتر کسی به معنای واقعی همدلی و همراهی می&zwnj;اندیشد؛ اما هنگامی که دشواری&zwnj;ها از راه می&zwnj;رسند، آن&zwnj;گاه است که ارزش حضور انسان&zwnj;های مسئول در کنار یکدیگر آشکار می&zwnj;شود.\r\n\r\nدر چنین روزهایی جامعه بیش از هر چیز به شهروندانی نیاز دارد که آرامش را حفظ کنند و امید را زنده نگه دارند. جامعه تنها از خیابان&zwnj;ها و ساختمان&zwnj;ها ساخته نشده است؛ از دل&zwnj;هایی ساخته شده که اگر به هم نزدیک باشند، می&zwnj;توانند سنگین&zwnj;ترین روزها را نیز پشت سر بگذارند. هر رفتار انسانی در چنین زمان&zwnj;هایی می&zwnj;تواند بار اندوهی را از دوش دیگری بردارد یا بر نگرانی&zwnj;ها بیفزاید.\r\n\r\nشهروند مسئول کسی است که می&zwnj;داند حضور او در جامعه بی&zwnj;اثر نیست. او در میان هیاهوی نگرانی&zwnj;ها، چراغ امید را خاموش نمی&zwnj;کند. در سخن گفتن، در رفتار کردن و حتی در شیوه نگاه کردن به آینده، تلاش می&zwnj;کند آرامش را پاس بدارد. او می&zwnj;کوشد سهمی هرچند کوچک در بهتر شدن حال اطرافیان خود داشته باشد؛ سهمی که شاید در نگاه نخست ناچیز به نظر برسد، اما در کنار رفتارهای مشابه دیگران، نیرویی بزرگ می&zwnj;سازد.\r\n\r\nگاهی این مسئولیت در ساده&zwnj;ترین رفتارها معنا پیدا می&zwnj;کند؛ در کلامی دلگرم&zwnj;کننده، در دستی که برای کمک دراز می&zwnj;شود، در پرهیز از سخنی که می&zwnj;تواند دل&zwnj;ها را نگران&zwnj;تر کند، و در تلاشی صادقانه برای حفظ همدلی و اعتماد. همین رفتارهای کوچک&zwnj;اند که آرام&zwnj;آرام به جویباری از مهربانی تبدیل می&zwnj;شوند و در نهایت رودخانه&zwnj;ای از اعتماد و همراهی در جامعه جاری می&zwnj;کنند. \r\n\r\nتجربه تاریخ نیز نشان داده است که ملت&zwnj;ها زمانی توانسته&zwnj;اند از روزهای دشوار عبور کنند که مردمشان در کنار یکدیگر ایستاده&zwnj;اند. قدرت واقعی یک جامعه تنها در امکانات و منابع آن خلاصه نمی&zwnj;شود؛ بلکه در دل&zwnj;هایی نهفته است که در سختی&zwnj;ها از یکدیگر فاصله نمی&zwnj;گیرند و در امیدی که در میان مردم زنده می&zwnj;ماند.\r\n\r\nشاید به همین دلیل است که قرآن کریم انسان&zwnj;ها را به همکاری در مسیر نیکی فرا می&zwnj;خواند؛ زیرا جامعه&zwnj;ای که در آن مردم دست یکدیگر را می&zwnj;گیرند، جامعه&zwnj;ای زنده و امیدوار است. در چنین جامعه&zwnj;ای، دشواری&zwnj;ها پایان راه نیستند؛ بلکه فرصتی می&zwnj;شوند برای آنکه پیوندهای انسانی عمیق&zwnj;تر و استوارتر شوند.\r\n\r\nو سرانجام، آنچه از دل این روزهای سخت باقی می&zwnj;ماند، تنها خاطره بحران&zwnj;ها نیست؛ بلکه یاد دست&zwnj;هایی است که رها نشدند، دل&zwnj;هایی که کنار هم ایستادند و امیدی که خاموش نشد. همین رفتارهای مسئولانه است که فردای یک جامعه را می&zwnj;سازد و سرمایه&zwnj;ای تازه از اعتماد و همبستگی برای آینده به جا می&zwnj;گذارد.\r\n","content_html":"<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">محمد شفیعی، عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">خدای متعال در قرآن کریم می&zwnj;فرماید: &laquo;وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى&raquo; (در کارهای نیک و پرهیزگاری با یکدیگر همکاری کنید) ـ سوره مائده، آیه ۲ <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">زندگی ملت ها نیز همچون زندگی انسان&zwnj;هاست؛ روزهایی دارد آرام و روشن، و روزهایی که سایه نگرانی و سختی بر آسمان آن می&zwnj;نشیند. در روزهای آرام، همه چیز عادی می&zwnj;گذرد و کمتر کسی به معنای واقعی همدلی و همراهی می&zwnj;اندیشد؛ اما هنگامی که دشواری&zwnj;ها از راه می&zwnj;رسند، آن&zwnj;گاه است که ارزش حضور انسان&zwnj;های مسئول در کنار یکدیگر آشکار می&zwnj;شود.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">در چنین روزهایی جامعه بیش از هر چیز به شهروندانی نیاز دارد که آرامش را حفظ کنند و امید را زنده نگه دارند. جامعه تنها از خیابان&zwnj;ها و ساختمان&zwnj;ها ساخته نشده است؛ از دل&zwnj;هایی ساخته شده که اگر به هم نزدیک باشند، می&zwnj;توانند سنگین&zwnj;ترین روزها را نیز پشت سر بگذارند. هر رفتار انسانی در چنین زمان&zwnj;هایی می&zwnj;تواند بار اندوهی را از دوش دیگری بردارد یا بر نگرانی&zwnj;ها بیفزاید.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">شهروند مسئول کسی است که می&zwnj;داند حضور او در جامعه بی&zwnj;اثر نیست. او در میان هیاهوی نگرانی&zwnj;ها، چراغ امید را خاموش نمی&zwnj;کند. در سخن گفتن، در رفتار کردن و حتی در شیوه نگاه کردن به آینده، تلاش می&zwnj;کند آرامش را پاس بدارد. او می&zwnj;کوشد سهمی هرچند کوچک در بهتر شدن حال اطرافیان خود داشته باشد؛ سهمی که شاید در نگاه نخست ناچیز به نظر برسد، اما در کنار رفتارهای مشابه دیگران، نیرویی بزرگ می&zwnj;سازد.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">گاهی این مسئولیت در ساده&zwnj;ترین رفتارها معنا پیدا می&zwnj;کند؛ در کلامی دلگرم&zwnj;کننده، در دستی که برای کمک دراز می&zwnj;شود، در پرهیز از سخنی که می&zwnj;تواند دل&zwnj;ها را نگران&zwnj;تر کند، و در تلاشی صادقانه برای حفظ همدلی و اعتماد. همین رفتارهای کوچک&zwnj;اند که آرام&zwnj;آرام به جویباری از مهربانی تبدیل می&zwnj;شوند و در نهایت رودخانه&zwnj;ای از اعتماد و همراهی در جامعه جاری می&zwnj;کنند. <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">تجربه تاریخ نیز نشان داده است که ملت&zwnj;ها زمانی توانسته&zwnj;اند از روزهای دشوار عبور کنند که مردمشان در کنار یکدیگر ایستاده&zwnj;اند. قدرت واقعی یک جامعه تنها در امکانات و منابع آن خلاصه نمی&zwnj;شود؛ بلکه در دل&zwnj;هایی نهفته است که در سختی&zwnj;ها از یکدیگر فاصله نمی&zwnj;گیرند و در امیدی که در میان مردم زنده می&zwnj;ماند.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">شاید به همین دلیل است که قرآن کریم انسان&zwnj;ها را به همکاری در مسیر نیکی فرا می&zwnj;خواند؛ زیرا جامعه&zwnj;ای که در آن مردم دست یکدیگر را می&zwnj;گیرند، جامعه&zwnj;ای زنده و امیدوار است. در چنین جامعه&zwnj;ای، دشواری&zwnj;ها پایان راه نیستند؛ بلکه فرصتی می&zwnj;شوند برای آنکه پیوندهای انسانی عمیق&zwnj;تر و استوارتر شوند.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">و سرانجام، آنچه از دل این روزهای سخت باقی می&zwnj;ماند، تنها خاطره بحران&zwnj;ها نیست؛ بلکه یاد دست&zwnj;هایی است که رها نشدند، دل&zwnj;هایی که کنار هم ایستادند و امیدی که خاموش نشد. همین رفتارهای مسئولانه است که فردای یک جامعه را می&zwnj;سازد و سرمایه&zwnj;ای تازه از اعتماد و همبستگی برای آینده به جا می&zwnj;گذارد.<\/span><\/span><\/p>\r\n","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-04-14 16:29:55","content_date_event":"2026-04-14 16:29:55","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-04-14 16:32:31","content_date_register":"2026-04-14 16:32:31","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":1000843,"eid":0,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","300":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","400":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","600":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","900":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","1200":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png"}}]}]]