[[{"content_id":294323,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"بازسازی اعتماد عمومی","content_rtitr":"","content_short_title":"","content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"امیرعباس میرزاخانی\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nبه نظر می&zwnj;رسد یکی از سخت&zwnj;ترین رویارویی&zwnj;های سال&zwnj;های اخیر علیه ایران، دست&zwnj;کم در مرحله نظامی، جنگ رمضان بود که با میانجی گری پاکستان به ایستگاه آتش بس رسیده است. اما پایان آتش به معنای پایان پیامدها نیست؛ آثار جنگ تازه خود را نشان می&zwnj;دهند و جامعه باید با نتایج تلخ و شیرین آن روبه&zwnj;رو شود.\r\n\r\nدر چنین شرایطی طبیعی است که درباره پیروزی یا شکست سخن گفته شود. با این حال نباید فراموش کرد که جنگ، حتی در بهترین روایت&zwnj;های آن، پدیده&zwnj;ای تلخ و ویرانگر است. هیچ پیروزی&zwnj;ای نمی&zwnj;تواند جای خالی جان&zwnj;هایی را که از دست رفته&zwnj;اند پر کند. اگر روایت&zwnj;ها از جنگ به جشن پیروزی تبدیل شود، این خطر وجود دارد که رنج آسیب&zwnj;دیدگان و خانواده&zwnj;های داغدار به حاشیه رانده شود. شاید دقیق&zwnj;تر آن باشد که گفته شود مهم&zwnj;ترین دستاورد هر جنگی، پایان یافتن آن است؛ صلحی که بتواند جایگزین میدان نبرد شود.\r\n\r\nآنچه در حافظه تاریخی این روزها باقی خواهد ماند، پیش از هر چیز ایستادگی مدافعان کشور است؛ نیروهایی که در شرایطی دشوار و نابرابر، مسئولیت دفاع را برعهده داشتند. در کنار آنان، امدادگران، آتش&zwnj;نشانان، کادرهای خدماتی و کارکنان بخش&zwnj;های مختلف دولت نیز نقشی تعیین&zwnj;کننده داشتند تا زندگی روزمره مردم تا حد ممکن از بحران دور بماند. هنرمندانی که در این روزها برای ایران خواندند و مردمی که در اشکال مختلف همبستگی خود را نشان دادند، بخشی از همین روایت جمعی&zwnj;اند. \r\n\r\nدر مقابل، تاریخ نیز قضاوت خود را درباره کسانی که در میانه بحران، به جای همدلی با جامعه خود در پی توجیه یا دعوت به فشار و حمله خارجی بودند، ثبت خواهد کرد. تجربه&zwnj;های تاریخی نشان داده است که قدرتی که بر بستر رنج و آسیب به جامعه خود به دست آید، بیش از آنکه افتخارآمیز باشد، لکه&zwnj;ای ماندگار در حافظه عمومی است.\r\n\r\nبا این همه، شاید مهم&zwnj;ترین آزمون پس از هر جنگی نه در میدان نبرد، بلکه در میدان جامعه رقم بخورد. اگر جدال&zwnj;های سیاسی و شکاف&zwnj;های اجتماعی تشدید شود، همبستگی&zwnj;ای که در روزهای سخت شکل گرفته بود به سرعت آسیب می&zwnj;بیند. ترمیم اعتماد اجتماعی و کاستن از فاصله&zwnj;ها، اکنون به ضرورتی اساسی تبدیل شده است. \r\n\r\nاز همین رو انتظار می&zwnj;رود نهادهای تصمیم&zwnj;گیر، ریشه&zwnj;های شکاف&zwnj;های اجتماعی ماه&zwnj;های گذشته را با دقت بررسی کنند و مسیر ترمیم را بر مسیر انتقام ترجیح دهند. تجربه&zwnj;های تاریخی نشان داده&zwnj;اند که گذشت و مدارا، در بزنگاه&zwnj;های ملی، می&zwnj;تواند پایه&zwnj;های همبستگی را دوباره استوار کند.\r\n\r\nپایان جنگ اگر با بازسازی اعتماد عمومی و تقویت همدلی همراه شود، می&zwnj;تواند به نقطه شروعی تازه برای جامعه تبدیل شود؛ جایی که مهم&zwnj;ترین پیروزی نه شکست دیگری، بلکه حفظ صلح و انسجام ملی باشد.\r\n","content_html":"<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">امیرعباس میرزاخانی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">به نظر می&zwnj;رسد یکی از سخت&zwnj;ترین رویارویی&zwnj;های سال&zwnj;های اخیر علیه ایران، دست&zwnj;کم در مرحله نظامی، جنگ رمضان بود که با میانجی گری پاکستان به ایستگاه آتش بس رسیده است. اما پایان آتش به معنای پایان پیامدها نیست؛ آثار جنگ تازه خود را نشان می&zwnj;دهند و جامعه باید با نتایج تلخ و شیرین آن روبه&zwnj;رو شود.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">در چنین شرایطی طبیعی است که درباره پیروزی یا شکست سخن گفته شود. با این حال نباید فراموش کرد که جنگ، حتی در بهترین روایت&zwnj;های آن، پدیده&zwnj;ای تلخ و ویرانگر است. هیچ پیروزی&zwnj;ای نمی&zwnj;تواند جای خالی جان&zwnj;هایی را که از دست رفته&zwnj;اند پر کند. اگر روایت&zwnj;ها از جنگ به جشن پیروزی تبدیل شود، این خطر وجود دارد که رنج آسیب&zwnj;دیدگان و خانواده&zwnj;های داغدار به حاشیه رانده شود. شاید دقیق&zwnj;تر آن باشد که گفته شود مهم&zwnj;ترین دستاورد هر جنگی، پایان یافتن آن است؛ صلحی که بتواند جایگزین میدان نبرد شود.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">آنچه در حافظه تاریخی این روزها باقی خواهد ماند، پیش از هر چیز ایستادگی مدافعان کشور است؛ نیروهایی که در شرایطی دشوار و نابرابر، مسئولیت دفاع را برعهده داشتند. در کنار آنان، امدادگران، آتش&zwnj;نشانان، کادرهای خدماتی و کارکنان بخش&zwnj;های مختلف دولت نیز نقشی تعیین&zwnj;کننده داشتند تا زندگی روزمره مردم تا حد ممکن از بحران دور بماند. هنرمندانی که در این روزها برای ایران خواندند و مردمی که در اشکال مختلف همبستگی خود را نشان دادند، بخشی از همین روایت جمعی&zwnj;اند. <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">در مقابل، تاریخ نیز قضاوت خود را درباره کسانی که در میانه بحران، به جای همدلی با جامعه خود در پی توجیه یا دعوت به فشار و حمله خارجی بودند، ثبت خواهد کرد. تجربه&zwnj;های تاریخی نشان داده است که قدرتی که بر بستر رنج و آسیب به جامعه خود به دست آید، بیش از آنکه افتخارآمیز باشد، لکه&zwnj;ای ماندگار در حافظه عمومی است.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">با این همه، شاید مهم&zwnj;ترین آزمون پس از هر جنگی نه در میدان نبرد، بلکه در میدان جامعه رقم بخورد. اگر جدال&zwnj;های سیاسی و شکاف&zwnj;های اجتماعی تشدید شود، همبستگی&zwnj;ای که در روزهای سخت شکل گرفته بود به سرعت آسیب می&zwnj;بیند. ترمیم اعتماد اجتماعی و کاستن از فاصله&zwnj;ها، اکنون به ضرورتی اساسی تبدیل شده است. <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">از همین رو انتظار می&zwnj;رود نهادهای تصمیم&zwnj;گیر، ریشه&zwnj;های شکاف&zwnj;های اجتماعی ماه&zwnj;های گذشته را با دقت بررسی کنند و مسیر ترمیم را بر مسیر انتقام ترجیح دهند. تجربه&zwnj;های تاریخی نشان داده&zwnj;اند که گذشت و مدارا، در بزنگاه&zwnj;های ملی، می&zwnj;تواند پایه&zwnj;های همبستگی را دوباره استوار کند.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">پایان جنگ اگر با بازسازی اعتماد عمومی و تقویت همدلی همراه شود، می&zwnj;تواند به نقطه شروعی تازه برای جامعه تبدیل شود؛ جایی که مهم&zwnj;ترین پیروزی نه شکست دیگری، بلکه حفظ صلح و انسجام ملی باشد.<\/span><\/span><\/p>\r\n","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-04-14 16:33:21","content_date_event":"2026-04-14 16:33:21","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-04-14 16:35:10","content_date_register":"2026-04-14 16:35:10","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":1000843,"eid":0,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","300":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","400":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","600":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","900":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","1200":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png"}}]}]]