[[{"content_id":294623,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"تحلیل گفتمانی اظهارات ترامپ درباره «ترور»","content_rtitr":"","content_short_title":"","content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"&nbsp;زینلی\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nارجاع ترامپ به این رویداد با عنوان &laquo;ترور&raquo;، پیوند بی&zwnj;واسطه آن با &laquo;حل مسالمت&zwnj;آمیز اختلافات&raquo;، و متعاقباً تأکید بر &laquo;حضور تمامی طیف&zwnj;های سیاسی&raquo;، حاوی لایه&zwnj;های معنایی متعددی است.\r\n\r\n۱. ایجاد همبستگی ملی همراه با مؤلفه&zwnj;های خودشیفتگی&nbsp;\r\n\r\nجمله &laquo;ما آمریکایی&zwnj;ها باید اختلافات خود را به صورت مسالمت&zwnj;آمیز حل کنیم&raquo; در ظاهر بر وحدت ملی دلالت دارد، اما استفاده از عبارت &laquo;مجبوریم&raquo; در ادامه (&laquo;ما مجبوریم، ما باید اختلافاتمان را حل کنیم&raquo;) بیانگر وضعیتی اضطراری و غیرعادی در فضای سیاسی-اجتماعی ایالات متحده است. &middot; تأکید بر حضور همگان (جمهوری&zwnj;خواه، دموکرات، مستقل، محافظه&zwnj;کار، لیبرال و ترقی&zwnj;خواه) در این رویداد، تلاشی برای بزرگ&zwnj;نمایی دامنه اثرگذاری واقعه و فراخوانی برای اتحاد ملی تحت مرکزیتی است که گوینده خود را در کانون آن قرار می&zwnj;دهد.\r\n\r\n۲. راهبرد ذهنی سازی و جلب توجه مخاطب\r\n\r\nاشاره به &laquo;وجود اختلاف در قدرت میان آمریکایی&zwnj;ها&raquo; به&zwnj;عنوان نکته&zwnj;ای اساسی، به&zwnj;کارگیری رویداد موسوم به ترور را به سطح نمادی از شکاف&zwnj;های موجود در ساختار قدرت ارتقا می&zwnj;دهد و بر شدت و اهمیت موقعیت می&zwnj;افزاید. &middot; خود را &laquo;تنها جمهوری&zwnj;خواه هدف گرفته شده در دو سال اخیر&raquo; معرفی کردن، حکایت از راهبردی خودمحورانه برای اثبات جایگاه و اهمیت سیاسی دارد. این شیوه روایت، در جهت جبران اعتبار ازدست&zwnj;رفته ناشی از چالش&zwnj;هایی از جمله تنش با ایران تفسیر می&zwnj;شود.\r\n\r\n۳. نسبت&zwnj;دهی غیرمستقیم اقدام به ایران (همراه با طعنه سیاسی)&nbsp;\r\n\r\nنام بردن از ایران، حتی در قالب نفی احتمال عاملیت آن کشور، یک تکنیک روانی-گفتمانی است. او با طرح این گزاره که &laquo;نمی&zwnj;تواند کار ایران باشد&raquo; (با این پیش&zwnj;فرض ضمنی که محتمل است چنین بوده باشد)، به طور غیرمستقیم تهدید خارجی را پررنگ می&zwnj;کند. این رویکرد در راستای جلب حمایت عمومی و بازنمایی خود در جایگاه سوژه&zwnj;ای در برابر دشمنی کلان (همچون ایران) عمل می&zwnj;کند. &middot; این شیوه بیانی تلاشی برای کاستن از کاهش اعتباری است که در نتیجه مسائل مختلف از جمله جنگ با ایران در ایالات متحده برای او ایجاد شده است. برجسته&zwnj;سازی تهدیدات خارجی و قربانی&zwnj;نمایی از خود، به منزله انحراف توجه افکار عمومی از ضعف&zwnj;های مدیریت داخلی و مسائل پیش&zwnj;روی دولت پیشین ارزیابی می&zwnj;شود.\r\n\r\nدر پایان\r\n\r\nگفتمان ترامپ ترکیبی هوشمندانه از مؤلفه&zwnj;های همبستگی ملی، خودشیفتگی سیاسی، جلب توجه افکار عمومی و بهره&zwnj;برداری راهبردی از یک رویداد امنیتی است. کاربرد واژگانی نظیر &laquo;ترور&raquo; همراه با ارجاع ضمنی به ایران، در جهت تقویت جایگاه او در عرصه سیاست آمریکا و بسیج پایگاه حامیانش به کار گرفته شده است. این تاکتیک&zwnj;ها که در ادبیات علوم سیاسی تحت عناوینی نظیر &laquo;بازی زبانی&raquo; یا &laquo;گفتمان&zwnj;سازی&raquo; شناخته می&zwnj;شوند، در عرصه سیاست رایج بوده و ترامپ در به&zwnj;کارگیری آنها ماهرانه عمل می&zwnj;کند.\r\n","content_html":"<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">&nbsp;زینلی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">ارجاع ترامپ به این رویداد با عنوان &laquo;ترور&raquo;، پیوند بی&zwnj;واسطه آن با &laquo;حل مسالمت&zwnj;آمیز اختلافات&raquo;، و متعاقباً تأکید بر &laquo;حضور تمامی طیف&zwnj;های سیاسی&raquo;، حاوی لایه&zwnj;های معنایی متعددی است.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">۱. ایجاد همبستگی ملی همراه با مؤلفه&zwnj;های خودشیفتگی&nbsp;<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">جمله &laquo;ما آمریکایی&zwnj;ها باید اختلافات خود را به صورت مسالمت&zwnj;آمیز حل کنیم&raquo; در ظاهر بر وحدت ملی دلالت دارد، اما استفاده از عبارت &laquo;مجبوریم&raquo; در ادامه (&laquo;ما مجبوریم، ما باید اختلافاتمان را حل کنیم&raquo;) بیانگر وضعیتی اضطراری و غیرعادی در فضای سیاسی-اجتماعی ایالات متحده است. &middot; تأکید بر حضور همگان (جمهوری&zwnj;خواه، دموکرات، مستقل، محافظه&zwnj;کار، لیبرال و ترقی&zwnj;خواه) در این رویداد، تلاشی برای بزرگ&zwnj;نمایی دامنه اثرگذاری واقعه و فراخوانی برای اتحاد ملی تحت مرکزیتی است که گوینده خود را در کانون آن قرار می&zwnj;دهد.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">۲. راهبرد ذهنی سازی و جلب توجه مخاطب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">اشاره به &laquo;وجود اختلاف در قدرت میان آمریکایی&zwnj;ها&raquo; به&zwnj;عنوان نکته&zwnj;ای اساسی، به&zwnj;کارگیری رویداد موسوم به ترور را به سطح نمادی از شکاف&zwnj;های موجود در ساختار قدرت ارتقا می&zwnj;دهد و بر شدت و اهمیت موقعیت می&zwnj;افزاید. &middot; خود را &laquo;تنها جمهوری&zwnj;خواه هدف گرفته شده در دو سال اخیر&raquo; معرفی کردن، حکایت از راهبردی خودمحورانه برای اثبات جایگاه و اهمیت سیاسی دارد. این شیوه روایت، در جهت جبران اعتبار ازدست&zwnj;رفته ناشی از چالش&zwnj;هایی از جمله تنش با ایران تفسیر می&zwnj;شود.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">۳. نسبت&zwnj;دهی غیرمستقیم اقدام به ایران (همراه با طعنه سیاسی)&nbsp;<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">نام بردن از ایران، حتی در قالب نفی احتمال عاملیت آن کشور، یک تکنیک روانی-گفتمانی است. او با طرح این گزاره که &laquo;نمی&zwnj;تواند کار ایران باشد&raquo; (با این پیش&zwnj;فرض ضمنی که محتمل است چنین بوده باشد)، به طور غیرمستقیم تهدید خارجی را پررنگ می&zwnj;کند. این رویکرد در راستای جلب حمایت عمومی و بازنمایی خود در جایگاه سوژه&zwnj;ای در برابر دشمنی کلان (همچون ایران) عمل می&zwnj;کند. &middot; این شیوه بیانی تلاشی برای کاستن از کاهش اعتباری است که در نتیجه مسائل مختلف از جمله جنگ با ایران در ایالات متحده برای او ایجاد شده است. برجسته&zwnj;سازی تهدیدات خارجی و قربانی&zwnj;نمایی از خود، به منزله انحراف توجه افکار عمومی از ضعف&zwnj;های مدیریت داخلی و مسائل پیش&zwnj;روی دولت پیشین ارزیابی می&zwnj;شود.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">در پایان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"font-size:18px;\"><span style=\"font-family:bnazanin;\">گفتمان ترامپ ترکیبی هوشمندانه از مؤلفه&zwnj;های همبستگی ملی، خودشیفتگی سیاسی، جلب توجه افکار عمومی و بهره&zwnj;برداری راهبردی از یک رویداد امنیتی است. کاربرد واژگانی نظیر &laquo;ترور&raquo; همراه با ارجاع ضمنی به ایران، در جهت تقویت جایگاه او در عرصه سیاست آمریکا و بسیج پایگاه حامیانش به کار گرفته شده است. این تاکتیک&zwnj;ها که در ادبیات علوم سیاسی تحت عناوینی نظیر &laquo;بازی زبانی&raquo; یا &laquo;گفتمان&zwnj;سازی&raquo; شناخته می&zwnj;شوند، در عرصه سیاست رایج بوده و ترامپ در به&zwnj;کارگیری آنها ماهرانه عمل می&zwnj;کند.<\/span><\/span><\/p>\r\n","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-04-27 09:12:01","content_date_event":"2026-04-27 09:12:01","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-04-27 09:14:46","content_date_register":"2026-04-27 09:14:20","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":1000843,"eid":1000843,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","300":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","400":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","600":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","900":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png","1200":".\/file\/2\/attach\/197001\/attach.png"}}]}]]