چرا ۱۳ آبان فقط یک روز نیست؟ ​

نویسنده: علیرضا رفیعی پور

دانشجومعلم آموزش علوم تجربی، سیستان و بلوچستان

تاریخ، گاهی با یک حادثه ورق می‌خورد، گاهی با اراده یک نسل؛ اما روزهایی هستند که در تقویم نمی‌گنجند و به وسعت یک تاریخِ بیدار امتداد می‌یابند. ۱۳ آبان، تقاطع سه روایت بزرگ از اراده‌ی ملتی است که آموخت «سکوت» گران‌ترین بهای تاریخ است: تبعید فریاد، خاک سرخِ دانشگاه در خون دانش‌آموز، و فرو ریختن دژ استکبار در لانه‌ای که نام دیپلماسی را به بازی گرفته بود.

امروز وقتی به این روز نگاه می‌کنیم، مسئله تنها مرورِ خاطرات یک نسل در دهه‌ی پنجاه نیست؛ مسئله‌ی بازخوانیِ رسالتِ امروزِ ماست. در دنیایی که امپراتوری رسانه‌ها تلاش می‌کند حقیقت را وارونه جلوه دهد و «استکبار» را در چهره‌ای مدرن و موجه بازآفرینی کند، سنگرِ دانشگاه و کلاس درس، خط مقدمِ آگاهی‌بخشی است.

معلم و دانشجو، طراحان نقشه‌ی راهِ فردایند. ۱۳ آبان به ما یادآوری می‌کند که استکبارستیزی تنها یک شعار سیاسی نیست؛ بلکه تعهدی انسانی و علمی برای استقلال اندیشه، پیشرفت فناوری و رهایی از وابستگی فکری است. قلمِ ما، کلامِ ما و اندیشه‌ی در کلاس‌های درس، همان اسلحه‌های نرمی هستند که دیوارهای استکبارِ نوین را فرو می‌ریزند.

​اگر آن روز دانش‌آموزان و دانشجویان با خون خود بر تارک این خاک نقش زدند، امروز وظیفه‌ی ماست که با آگاهی، هنر و پژوهش، این مسیر را روشن نگه داریم؛ چرا که تاریخ را نه حاکمان زر و زور، بلکه نسل‌های بیدار و متعهد می‌نویسند.