کلاس ما به وسعت ایران است

نویسنده: زینب شفیعی

دانش آموز پایه یازدهم علوم انسانی، خراسان شمالی

گاهی تاریخ، تنها مجموعه‌ای از روزها و سال‌ها نیست؛ گاهی تاریخ، صدای قدم‌هایی است که از راهروهای مدرسه آغاز می‌شوند و تا بلندای سرنوشت یک ملت ادامه پیدا می‌کنند.سیزدهم آبان، یکی از همان روزهاست؛ روزی که در تقویم، تنها یک مناسبت نیست، بلکه پنجره‌ای است رو به حافظه بیدار یک ملت؛ روزی که نام دانش‌آموز با آگاهی، شجاعت و استقلال گره می‌خورد. ۱۳ آبان به ما یادآوری می‌کند که هیچ ملتی با فراموش‌کردن هویت خویش به عزت نمی‌رسد. این روز، روایت نسلی است که آموخت می‌توان ایستاد، می‌توان پرسید، می‌توان اندیشید و می‌توان آینده را به دست خود ساخت.اما امروز، در روزگاری که میدان مبارزه ملت‌ها تنها خیابان‌ها و مرزهای جغرافیایی نیست، مدرسه نیز به یکی از مهم‌ترین میدان‌های ساختن آینده تبدیل شده است. دشمنی با جهل، وابستگی، تحقیر و ناامیدی، رسالتی است که از کلاس درس آغاز می‌شود.

اینجاست که نام معلم معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.معلم، تنها انتقال‌دهنده چند صفحه کتاب نیست؛ او بذر اندیشه را در خاک ذهن نسل آینده می‌کارد. او به دانش‌آموز می‌آموزد که استقلال، پیش از آنکه یک شعار باشد، نوعی باور و خودباوری است؛ اینکه برای ساختن فردا باید امروز پرسید، آموخت، تلاش کرد و مسئولیت پذیرفت.

من باور دارم که بزرگداشت ۱۳ آبان، تنها در به یاد آوردن حوادث گذشته خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در فهم مسئولیت امروز ما معنا پیدا می‌کند. اگر دیروز دانش‌آموزان با حضور و آگاهی خود در تاریخ اثر گذاشتند، امروز نیز دانش‌آموز ایرانی می‌تواند با علم‌آموزی، خلاقیت، اخلاق، امید و تلاش، فصل تازه‌ای از سربلندی این سرزمین را رقم بزند.

چه زیباست اگر هر کلاس درس را سنگری برای دانایی بدانیم؛ سنگری که در آن سلاح ما کتاب است، راه ما آگاهی است و هدفمان ساختن ایرانی آباد، مستقل و سربلند.و من، به‌عنوان عضوی از خانواده بزرگ تعلیم و تربیت، به این حقیقت ایمان دارم که آینده ایران از میان نیمکت‌های همین کلاس‌ها عبور می‌کند؛ از نگاه پرسشگر دانش‌آموزی که هنوز رؤیاهای بزرگی در سر دارد و از دستان معلمی که بی‌هیاهو، آینده‌ساز است.

سیزدهم آبان، روز یادآوری یک حقیقت بزرگ است: هیچ قدرتی نمی‌تواند ملتی را که به توانایی فرزندانش ایمان دارد، از مسیر پیشرفت بازدارد. بیایید این روز را نه فقط با یادآوری گذشته، بلکه با ساختن آینده گرامی بداریم.چرا که ایران، پیش از آنکه در نقشه جغرافیا معنا شود، در ذهن آگاه دانش‌آموزانش ساخته می‌شود؛ و مدرسه، نخستین جایی است که این ایرانِ بزرگ، متولد می‌شود.